AC/DC

Οι AC/DC είναι ένα hard rock γκρουπ (αν και οι ίδιοι λένε πως παίζουν Rock n Roll) που δημιουργήθηκαν στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας το 1973 από τα αδέρφια Angus και Malcolm Young. Θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της hard rock μουσικής μαζί με τους Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, Thin Lizzy και άλλους.

Aπό το πρώτο τους άλμπουμ το High Voltage το 1975,η πορεία τους στον χώρο της hard rock μουσικής είναι ανοδική με αποκορύφωμα τo άλμπουμ Back in Black το 1980.Έκτοτε είχαν αρκετά “σκαμπανεβάσματα”.Επανήλθαν στα top το 1990 με το άλμπουμ The Razors Edge.Οι AC/DC σήμερα δουλεύουν στο επόμενο στούντιο άλμπουμ τους.

Σημείο αναφοράς πάντως όλα αυτά τα χρόνια είναι οι συναυλίες τους.Από τον Angus Young που τρέχει ασταμάτητα στην σκηνή ως την τεράστια φουσκωτή “Rossie”,και από τα κανόνια του “For Those About To Rock” ως την καμπάνα του “Hells Bell” οι AC/DC έχουν να επιδείξουν στους φίλους της rock μουσικής ένα απίστευτο θέαμα.Δυστυχώς η τελευταία τους συναυλία ήταν στις 21 Οκτωβρίου 2003 στο Λονδίνο.

Όνομα

Το όνομα τους σημαίνει συνεχές και εναλλασόμενο ρεύμα (Alternating Current/Direct Current). Το εμπνεύστηκε η αδερφή τους Margaret από την ετικέτα της ραπτομηχανής της. Παρόλο που διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις κατά καιρούς έδιναν άλλες ερμηνείες στην ονομασία τους όπως “Anti-Christ/Devil’s Child” και τους θεωρούσαν σατανιστές, το συγκρότημα πάντα τις διέψευδε.

Ο Malcolm Young ανέφερε* πως έμαθαν από έναν οδηγό ταξί μια διαφορετική ερμηνεία του ονόματός τους, όταν εκείνος αναρωτήθηκε αν τα μέλη του γκρουπ είναι ομοφυλόφιλοι, εξηγώντας πως AC/DC σημαίνει επίσης αμφισεξουαλικότητα σε κάποιες χώρες. Στην αρχή σκέφτηκαν να αλλάξουν το όνομά τους, αλλά στη συνέχεια αποφάσισαν πως θα ήταν καλύτερο να το αφήσουν ως είχε και να διαπιστώσουν αν ο κόσμος θα τους μάθαινε μέσω της μουσικής τους.

Ιστορία

Το 1963 οι William και Margaret Young αποφασίσανε να μεταναστεύσουν από την Γλασκώβη της Σκωτίας στην Αυστραλία παίρνοντας μαζί τους τα 4 από τα 5 παιδιά τους. Τους George,Margaret,Malcolm και Angus.(Πίσω έμεινε μόνο ο μεγάλος τους γιος Alex). Φίλοι της μουσικής οι Alex και George ήταν η αιτία που οι μικρότεροι Malcolm και Angus επηρεάστηκαν και θέλησαν να ακολουθήσουν τα βήματα τους.
Ο Alex ήταν μπασίστας στο γκρουπ Grapefruit ενώ ο George έπαιζε ρυθμική κιθάρα στους Easybeats. Ο δεύτερος μάλιστα ήταν η αφορμή να ασχοληθούνε με το Rock n Roll όταν το συγκρότημα του,την άνοιξη του 1967,έφτασε την 1η θέση του Αυστραλιανού Top και 16η του Αμερικάνικου με το τραγούδι Friday On My Mind.

Το ξεκίνημα

Τα αδέρφια Malcolm και Angus Young μετά την επιτυχία του αδερφού τους αποφασίσανε να παρατήσουν το σχολείο και να ασχοληθούνε με την μουσική. Ο Malcolm ξεκίνησε να παίζει με τους The Velvet Underground (καμία σχέση με τους γνωστούς Velvet Underground), ενώ ο Angus στους Kentuckee.

Τον Νοέμβριο του 1973 ο 20χρονος Malcolm πρότεινε στον 18χρονο αδερφό του Angus να τον ακολουθήσει ως βασικός κιθαρίστας το γκρουπ που έφτιαχνε και που αποτελούνταν από τους Dave Evans στα φωνητικά, Colin Burgess στα ντράμς και Larry Van Kriedt στο μπάσο. Τον επόμενο μήνα παίξανε σε κοινό στην περιοχή Chequers του Σίδνευ και μάλιστα την παραμονή πρωτοχρονιάς. Έπαιξαν κομμάτια του Chuck Berry (από τον οποίο επιρρεάστηκαν περισσότερο), των Beatles, Rolling Stones, Free και δυο δικά τους. Αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση των AC/DC.
Το πρώτο τους βήμα στην δισκογραφία έγινε με την βοήθεια του αδερφού τους George Young και του φίλου του Harry Vanda που μετά την διάλυση των Easybeats έστησαν την δισκογραφική εταιρία Albert Productions και αποφασίσανε να ηχογραφήσουν τους AC/DC. Το πρώτο single είναι γεγονός και περιέχει τα κομμάτια Can I Sit Next To You και Rockin’ In The Parlour.
Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 αλλά κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς ενώ μερικές μέρες αργότερα κυκλοφόρησε και το video clip του Can I Sit Next To You. Η καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός, ότι αλλάξανε πολλοί μπασίστες και ντράμερ όλο αυτό το διάστημα. Η μεγάλη αλλαγή έγινε όμως στην θέση του τραγουδιστή ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του single. Οι αδερφοί Young απέλυσαν τον Dave Evans λόγω του γεγονότος ότι χρησιμοποιούσε makeup, φορούσε πολύχρωμα κασκόλ και ψηλοτάκουνες μπότες και γενικά το στυλ του είχε επιρροές από glam rock και όχι rock n roll.

Bon Scott

H αναζήτηση νέου τραγουδιστή δεν κράτησε καιρό. Πριν ακόμη φύγει ο Evans οι αδερφοί Young είχαν δοκιμάσει τον μέχρι πρότινος οδηγό τους, τον Ronald Belford Scott.
Ο Σκωτσέζικης καταγωγής Bon Scott βρέθηκε στην Αυστραλία μετανάστης με την οικογένεια του το 1952. Έχοντας εμπειρία από τα γκρουπ The Spectors, The Valentines και τους Fraternity δεν δυσκολεύτηκε να πείσει για της φωνητικές του ικανότητες τους αδερφούς Young. Και ήταν ότι ακριβώς έψαχναν. Είχε ουρλιαχτό, μελωδία, συναίσθημα και αυτό που εντυπωσίαζε περισσότερο ήταν η παρουσία του στην σκηνή.
Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 1974 ο 26χρονος Bon Scott γίνεται επίσημα ο νέος τραγουδιστής των AC/DC και εμφανίζεται πρώτη φορά μερικές μέρες αργότερα στο Brighton-Le-Sands Masonic Hall του Σίδνεϋ.

Πρώτα άλμπουμ,πρώτες επιτυχίες

Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς οι AC/DC δουλεύουν στο πρώτο τους άλμπουμ. Στις ηχογραφήσεις βοήθησε ο George Young παίζοντας μπάσο, ενώ στα κομμάτια έπαιξαν επίσης 3 διαφορετικοί ντράμερ!Οι ηχογραφήσεις κράτησαν μόλις 10 μέρες.
Αποφάσισαν όμως πριν βγει στην κυκλοφορία το άλμπουμ να έχουν έναν μόνιμο ντράμερ. Έτσι προσελήφθη ο Αυστραλός Phil Rudd με θητεία στους Buster Brown.

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1975 κυκλοφορεί σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία το πρώτο άλμπουμ των AC/DC, το High Voltage. Στις 3 Μαρτίου κυκλοφόρησαν single που περιείχε τα Love Song και Baby Please Don’t Go, το οποίο παρόλο που είναι διασκευή του Big Joe Williams έφτασε στο Top-10 των Αυστραλιανών charts, ενώ τον ίδιο μήνα προσέλαβαν τον μπασίστα Mark Evans. Τον Ιούνιο το High Voltage έχει γίνει χρυσό στην Αυστραλία.

Ένα μήνα αργότερα οι AC/DC μπαίνουν στο στούντιο για την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους πάλι με παραγωγούς τους George Young και Harry Vanda. To Τ.Ν.Τ. κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 1975 και παράλληλα οι AC/DC υπογράφουν συμβόλαιο με την Atlantic Records, ενώ μέχρι τα τέλη του χρόνου το High Voltage έχει γίνει τρεις φορές χρυσό και οι AC/DC χαρακτηρίζονται ως το κορυφαίο γκρουπ της Αυστραλίας.

Η επιτυχία συνεχίζεται αμείωτα κι έτσι ο Ιανουάριος του 1976 βρίσκει τους AC/DC και πάλι στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το επόμενο τους άλμπουμ. Τον Φεβρουάριο το Τ.Ν.Τ. είναι Νο.2 στα charts της Αυστραλίας και τον Μάρτιο έχει γίνει τρεις φορές χρυσό.
Τον Απρίλιο το συγκρότημα πηγαίνει στο Λονδίνο για μερικές εμφανίσεις, αλλά τελικά παραμένουν λόγω της τεράστιας επιτυχίας τους. Έτσι μια νέα έκδοση του High Voltage κυκλοφορεί και στην Αγγλία, όπου περιέχει κομμάτια και από το T.N.T. τον Μάιο του 1975.

Το καλοκαίρι βρίσκει το συγκρότημα σε συναυλίες στην Ευρώπη και τον Σεπτέμβριο κυκλοφορεί το τρίτο τους άλμπουμ από την Albert μόνο στην Αυστραλία. Ο τίτλος του είναι Dirty Deeds Done Dirt Cheap, ενώ η Ευρωπαϊκή έκδοση του High Voltage κυκλοφορεί πια και στις Η.Π.Α.
Τον Νοέμβριο το Dirty Deeds Done Dirt Cheap κυκλοφορεί και στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά απορρίπτεται από τις Η.Π.Α. Εκεί θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 1981.

Τον Ιανουάριο του 1977 οι AC/DC ηχογραφούν για τελευταία φορά με την Albert μέχρι το 2001(Κυκλοφόρησαν στην Αυστραλία άλλη μια έκδοση του Stiff Uper Lip, που περιείχε και μερικά live κομμάτια της περιοδείας). Στις 21 Μαρτίου στην Αυστραλία και στις 23 Ιουνίου στις Η.Π.Α. κυκλοφορεί το Let There Be Rock.
Τον Μάρτιο του 1977 μετά από διαμάχες με τον Angus Young απολύεται ο μπασίστας Mark Evans και την θέση του παίρνει ο Άγγλος Cliff Williams, ο οποίος είχε ιδρύσει τους Home και είχε παίξει και με τους Bandit. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς το συγκρότημα παίζει για πρώτη φορά στην Νέα Υόρκη.

Με παραγωγούς τους George Young και Harry Vanda τον Φεβρουάριο του 1978 ηχογραφούνε το Powerage, το οποίο βγαίνει στην κυκλοφορία τον ερχόμενο Μάιο. Στις 30 Απριλίου, όμως, έγιναν και οι ηχογραφήσεις για το πρώτο live άλμπουμ τους, το If You Want Blood (You Got It), στο Apollo Theatre της Γλασκώβης το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Οι AC/DC όλο αυτό το διάστημα έχουν παίξει με τους Black Sabbath, REO Speedwagon, Kiss, Styx, Aerosmith, Blue Oyster Cult, Cheap Trick, Alice Cooper, Foreigner, Van Halen, Ted Nugent, UFO, Thin Lizzy κ.α. ενώ όλα δείχνουν πως η κατάκτηση της κορυφής δεν είναι μακριά…

Οι 4 πρώτοι μήνες του 1979 βρίσκουν τους AC/DC να δουλεύουν πάνω στο έκτο στούντιο άλμπουμ τους. Ο τίτλος στην αρχή δεν άρεσε στην δισκογραφική εταιρία, αλλά οι αδερφοί Young αποφάσισαν πως η ονομασία του δίσκου δεν θα άλλαζε. Έτσι, στα τέλη του Ιουλίου, το Highway To Hell(Λεωφόρος προς την κόλαση) κυκλοφορεί σε ολόκληρο τον κόσμο και ήδη στις αρχές του Αυγούστου είναι μέσα στα Τop-20 σε Μεγάλη Βρετανία και Η.Π.Α., ενώ οι πωλήσεις του άλμπουμ μέχρι τον Οκτώβριο του 1979 μόνο στις Η.Π.Α έχουν φτάσει στα 500.000 αντίτυπα.

Ο τίτλος του άλμπουμ, το εξώφυλλο του και τα “κέρατα” του Angus στις συναυλίες έδωσαν το έναυσμα σε διάφορους να πιστεύουν πως οι AC/DC είναι σατανιστές. Το συγκρότημα παρέπεμψε τους επικριτές τους στους στίχους του ομώνυμου κομματιού λέγοντας πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα δίσκο αφιέρωμα στις συνεχόμενες συναυλίες και στον σκληρό δρόμο της επιτυχίας μέχρι την κατάκτηση της κορυφής…

Ο θάνατος του “αδερφού”

Το συγκρότημα AC/DC ήταν πάντα υπόθεση οικογενειακή. Όμως, το κοινό στοιχείο της μετανάστευσης από την Σκωτία στην Αυστραλία για τους αδερφούς Young και του Bon Scott ήταν κάτι που τους είχε δέσει σαν αδέρφια.
Έτσι, το πρωινό της Τρίτης της 19ης Φεβρουαρίου 1980, η είδηση του θανάτου του Bon Scott έπεσε σαν κεραυνός στο συγκρότημα. Ο Angus ήταν ο πρώτος που το έμαθε και ενημέρωσε και τα υπόλοιπα μέλη.
Ο Bon το προηγούμενο βράδυ είχε βγει με έναν φίλο του να πιει μερικά ποτά στο κέντρο του Λονδίνου. Κάτι, που ήταν απολύτως φυσιολογικό για έναν rocker που βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του. Άλλωστε ο Bon πάντα έπινε κάτι παραπάνω, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγει. Ο φίλος του στην αρχή τον οδήγησε στο σπίτι, αλλά επειδή ο Bon δεν σηκωνόταν, πήγε στο δικό του και τον άφησε να κοιμηθεί στο αυτοκίνητο. Το πρωί που σηκώθηκε είδε τον Bon να πνίγεται στον ίδιο του τον εμετό, λόγω της στάσης, που είχε το κεφάλι του. Λίγο πριν φτάσει στο νοσοκομείο Kings o Bon Scott ξεψύχησε… Ήταν μόλις 33 χρονών…

Η κατάκτηση της κορυφής

Πριν τον θάνατο του Bon Scott οι αδερφοί Young δούλευαν στο επόμενο άλμπουμ τους. Το μόνο, που έλειπε ήταν τα φωνητικά. Μετά το τραγικό συμβάν σταμάτησαν τα πάντα και φρόντισαν να βρίσκονται κοντά στην οικογένεια του Bon.
Σκεφτόταν να συνεχίσουν, αλλά δεν είχαν το κουράγιο. Όμως, οι γονείς του Bon ήταν αυτοί, που τους ενθάρρυναν, ώστε το συγκρότημα να μην διαλυθεί. Άλλωστε και ο ίδιος ο Bon δεν θα το ήθελε να συμβεί με αυτό τον τρόπο…

Έτσι, με την ευλογία των γονιών του Bon, ξεκίνησαν την αναζήτηση του επόμενου τραγουδιστή τους. Ο παραγωγός τους Mutt Lange είχε αναφέρει το όνομα του Brian Johnson από τους Geordie. Επίσης ένας fan του συγκροτήματος από το Κλίβελαντ είχε στείλει γράμμα στους AC/DC και τους πρότεινε να ακούσουν τον Johnson γράφοντας τους πως είναι ο κατάλληλος. Έτσι αποφασίσανε να τον δοκιμάσουν.

Στην ακρόαση ο Johnson ζήτησε να τραγουδήσει το Nutbush City Limits της Tina Turner και οι αδερφοί Young το δικό τους Whole Lotta Rosie. Στις 8 Απριλίου 1980, συμπληρώθηκαν 50 μέρες από τον θάνατο του Bon Scott και οι AC/DC ανακοινώνουν τον Brian Johnson ως νέο τους τραγουδιστή.
Μια απόφαση, που εξέπληξε, όμως, τους φίλους των AC/DC, ήταν να ηχογραφήσουν το επόμενό τους άλμπουμ στις Μπαχάμες. Έτσι στα μέσα Απριλίου το συγκρότημα μετακόμισε στην πόλη Nassau και στα Compass Point Studios ξεκίνησαν να δουλεύουν για το έβδομο άλμπουμ τους.
Το ίδιο το συγκρότημα δικαιολόγησε αυτή την απόφαση με το ότι ήθελαν να είναι όλοι μαζί και να δουλεύουν όλοι μαζί, να μην επηρεάζονται από εξωτερικούς παράγοντες και να μπορεί και ο ίδιος ο Johnson να προσαρμοστεί πιο γρήγορα. Και γι’ αυτό, όταν τελείωσαν οι ηχογραφήσεις, πριν κυκλοφορήσουν το άλμπουμ έκαναν μια συναυλία ντεμπούτο για τον Brian στο Βέλγιο.

Στα μέσα Ιούλιου του 1980 το συγκρότημα ξεκινάει περιοδεία σε Η.Π.Α. και Καναδά για την προώθηση του νέου τους άλμπουμ, το οποίο θα έχει κυκλοφορήσει σε ολόκληρο τον κόσμο μέχρι τα μέσα Αυγούστου.

Ο τίτλος του είναι Back In Black. Το μαύρο εξώφυλλο του είναι σημάδι πένθους για τον αδικοχαμένο Bon Scott, ενώ το τραγούδι “Have A Drink On Me” είναι αφιερωμένο στον μέχρι πρόσφατα τραγουδιστή του συγκροτήματος.

Μέχρι τον Νοέμβριο του 1980 το Back In Black είχε πουλήσει 10 εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μάλιστα το Νο.2 άλμπουμ όλων των εποχών σε πωλήσεις με περισσότερα από 42 εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ είναι το Νο.1 σε πωλήσεις από συγκρότημα.

Μια άσχημη δεκαετία

Η μεγάλη επιτυχία του Back In Black οδήγησε και το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος στην κορυφή. Το For Those About To Rock(We Salute You) ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1981 και κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μάλιστα το πρώτο άλμπουμ των AC/DC που έφτασε στο Νο.1 των Αμερικάνικων charts, ενώ έφτασε στο Νο.3 στην Μεγάλη Βρετανία.

Σχεδόν ενάμιση χρόνο αργότερα το συγκρότημα επέστρεψε στις Μπαχάμες για να ηχογραφήσει το επόμενό τους άλμπουμ και μάλιστα με δική τους παραγωγή. Έχει τίτλο Flick OF The Switch και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1983 σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό, που έκανε, όμως, εντύπωση ήταν ο διωγμός του ντράμερ Phil Rudd. Βέβαια, οι σχέσεις του με τον Malcolm ήταν τεταμένες και ήταν θέμα χρόνου η απόλυση του, όταν μάλιστα ο Phil, μην μπορώντας να ξεπεράσει τον χαμό του Bon Scott, είχε ξεπέσει σε διάφορες ουσίες.
Ο αντικαταστάτης του ήταν ο Άγγλος Simon Wright με θητεία στους Α ΙΙ Ζ.

Έτσι, φτάνουμε στον Οκτώβριο του 1984, που το συγκρότημα ξεκινάει και πάλι ηχογραφήσεις, αλλά παράλληλα κυκλοφορεί και ένα μίνι άλμπουμ με 5 τραγούδια, που είχαν ηχογραφήσει την περίοδο 1974-1976 και έχει τίτλο ’74 Jailbreak. 28 Ιουνίου κυκλοφορεί το δεύτερο –και τελευταίο- άλμπουμ με παραγωγούς τα μέλη του συγκροτήματος. Το Fly On The Wall για πολλούς θεωρείται το χειρότερο άλμπουμ τους μέχρι σήμερα…
Και δυστυχώς και η συνέχεια δεν είναι καλύτερη.

Nightstalker

Τον Μάρτιο του 1985 είχε ξεκινήσει μια σειρά δολοφονιών στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία σταμάτησε μερικούς μήνες αργότερα με την σύλληψη του δράστη. Σε μια από τις δεκαέξι δολοφονίες στον τόπο του εγκλήματος βρέθηκε ένα καπέλο που είχε πάνω του ραμμένο το λογότυπο του συγκροτήματος. Ο υπεύθυνος της υπόθεσης είχε την ιδέα να δημοσιεύσει το καπέλο πιστεύοντας, πως θα βοηθούσε στην σύλληψη του δολοφόνου, αν εμφανιζόταν μάρτυρας, ο οποίος θα γνώριζε κάποιον με συνήθεια να φοράει καπέλο AC/DC…
Αυτό, που βοήθησε τελικά, ήταν να δώσουν υλικό στους δημοσιογράφους, ώστε να γεμίσουν τις σελίδες των εφημερίδων τους. Αρχίσανε διάφορες συγκρίσεις σε εξώφυλλα και στίχους του συγκροτήματος με τον τρόπο, που ο Richard Ramirez διέπραττε τις δολοφονίες του, αλλά και τις πεντάλφες, που ζωγράφιζε στα σπίτια των θυμάτων του. Το χειρότερο ήταν, όμως, πως στην σύλληψη του ο Nightstalker ισχυρίστηκε, πως επηρεάστηκε από το τραγούδι Night Prowler των AC/DC. Το τραγούδι, βέβαια, αναφέρεται σε παιδικές “αταξίες”, όπως το να επισκέπτεσαι αργά το βράδυ την φιλενάδα σου, όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται…
Ήταν μάλιστα η περίοδος που οι δημοσιογράφοι παρερμήνευσαν το AC/DC και έγραψαν, πως σημαίνει Anti-Christ/Devil’s Child. Και παρόλο που το συγκρότημα εξηγούσε την έμπνευση από την ραπτομηχανή της αδερφής τους, πάντα επέμεναν πως υπάρχει κάτι περισσότερο…

P.M.R.C.

Μετά την υπόθεση Nightstalker ήρθε άλλο ένα πρόβλημα να αναστατώσει στο συγκρότημα. Το 1985 ιδρύθηκε το P.M.R.C (Parents Music Resource Center) από συζύγους βουλευτών του Αμερικάνικου Κογκρέσου με σκοπό την καταπολέμηση των άσεμνων στίχων από τραγούδια της rock μουσικής. Το P.M.R.C. με πρόεδρο την Tipper Gore (σύζυγος του Al Gore) “κυνήγησε” με μανία τους AC/DC κατηγορώντας τους συνεχώς για το περιεχόμενο των στίχων τους. Ένα από τα κομμάτια, που έχουν στην λίστα τους είναι το Let Me Put My Love Ιnto You από το Back In Black.

Maximum Overdrive

Ένας από τους καλύτερους συγγραφείς και σκηνοθέτες ταινιών τρόμου και δηλωμένος θαυμαστής των AC/DC, ο Stephen King ζήτησε από το συγκρότημα τραγούδια για την μουσική υπόκρουση της ταινίας του Maximum Overdrive. Έτσι, τον Μάιο του 1986 κυκλοφόρησε το Who Made Who έχοντας 6 τραγούδια από παλιότερες δουλειές του γκρουπ και τρία καινούργια. Τα Who Made Who, D.T. και Chase the Ace.

Η αποχώρηση του Malcolm

Το μόνο θετικό όλα αυτά τα χρόνια για το συγκρότημα των AC/DC ήταν οι sold out συναυλίες τους. Αλλά τα προβλήματα δεν σταματάνε…
Τον Αύγουστο του 1987 το συγκρότημα ξαναμπαίνει στο στούντιο για να αρχίσει τις ηχογραφήσεις του επόμενου άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1988. Έχει τίτλο Blow Up Your Video.
Κατά την διάρκεια, όμως, της περιοδείας για την προώθηση του Blow Up Your Video ο Malcolm αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω προβλημάτων αλκοολισμού. Την θέση του στις περιοδείες πήρε ο ανιψιός του Stevie Young, ενώ ο Malcolm ξεκίνησε την απεξάρτηση του από το αλκοόλ με την βοήθεια των ανωνύμων αλκοολικών.

Στο τέλος της περιοδείας αποχώρησε και ο ντράμερ Simon Wright για να συνεχίσει την καριέρα του στην μπάντα του Dio.

Και πάλι στην κορυφή

Με την επιστροφή του Malcolm το συγκρότημα άρχισε να δουλεύει στο επόμενο του άλμπουμ αφού πρώτα αντικατέστησε τον Wright στην θέση του ντράμερ με τον Chris Slade, ο οποίος είχε εμπειρία με γκρουπ όπως τους Uriah Heep, Gary Moore και άλλους.
Με παραγωγό τον Bruce Fairbairn και δουλεύοντας από τα τέλη του 1989 μέχρι τον Ιούνιο του 1990 οι AC/DC κατάφεραν να φτιάξουν ένα άλμπουμ αντάξιο της ιστορίας τους. Το The Razors Edge κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1990, και μέχρι τον Οκτώβριο μόνο στις Η.Π.Α. έχει πουλήσει 3 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει φτάσει στο Νο.2 στα charts, ενώ έχει φτάσει στο Νο.4 και στην Μεγάλη Βρετανία.

Το γκρούπ έχει φτάσει πια τις 60 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ μόνο το Back In Black και μόνο στις Η.Π.Α. έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα.

Ο θάνατος ξαναχτυπά

Στις 18 Ιανουαρίου 1991 το πρόγραμμα της περιοδείας για την προώθηση του The Razors Edge έγραφε Utah/Salt Lake City. Μόλις οι πόρτες άνοιξαν 13.000 θεατές έτρεξαν μπροστά για να πιάσουν όσο το δυνατόν καλύτερες θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν τρία άτομα να ποδοπατηθούν και να πεθάνουν από ασφυξία.
Το συγκρότημα στην αρχή έμαθε το θάνατο ενός ατόμου. Ήταν έτοιμοι να σταματήσουν την συναυλία, αλλά οι υπεύθυνοι τους συμβούλεψαν να συνεχίσουν για να αποφύγουν τα χειρότερα. Στο τέλος της συναυλίας έμαθαν πως τα θύματα ήταν τρείς.
Το γεγονός αυτό μέχρι και σήμερα ο Malcolm δεν θέλει καν να το συζητήσει…

Junior

Οι AC/DC τον Οκτώβριο του 1992 κυκλοφορούνε το δεύτερο ζωντανό τους άλμπουμ, που έχει τον τίτλο Live και αρχές του 1993 έγιναν οι ηχογραφήσεις για το τραγούδι Big Gun, το οποίο περιέχεται στο soundtrack της ταινίας “Last Action Hero” και που πρωταγωνιστεί ο Arnold Schwarzenegger.

Το 1994 επιφυλάσσει κάτι ευχάριστο για τους φίλους του συγροτήματος. Οι αδερφοί Young ξεκινήσανε να δουλεύουν πάνω στο επόμενο άλμπουμ τους και κάλεσαν τον παλιό τους φίλο και πρώην ντράμερ του συγκροτήματος Phill Rudd να παίξει μερικά κομμάτια μαζί τους. Τελικά ο Chris Slade απολύεται και την θέση του παίρνει ο Rudd. Αυτή είναι και η τελευταία αλλαγή στο σχήμα του συγκροτήματος μέχρι και σήμερα.

Τον Οκτώβριο του 1994 το συγκρότημα άρχισε τις ηχογραφήσεις του επόμενου άλμπουμ του, αλλά θα κυκλοφορήσει σχεδόν ένα χρόνο αργότερα. Έχει τίτλο Ballbreaker.

Το τελευταίο άλμπουμ των AC/DC μέχρι και σήμερα έχει τίτλο Stiff Upper Lip. Οι ηχογραφήσεις έγιναν από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1999 και το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2000. Το εξώφυλλο του άλμπουμ απεικονίζει ένα άγαλμα του Angus. Το γκρούπ αποφάσισε να φτιάξει ένα τεράστιο άγαλμα για τις ανάγκες της Stiff Upper Lip περιοδείας. Η ονομασία του αγάλματος είναι Junior.

Τα μέλη

Angus Young – σόλο κιθάρα
Malcolm Young – ρυθμική κιθάρα
Brian Johnson – τραγούδι
Phill Rudd – ντράμς
Cliff Williams – μπάσο

Δισκογραφία

1975 – High Voltage (Μόνο σε Αυστραλία)
1975 – Τ.Ν.Τ (Μόνο σε Αυστραλία)
1976 – High Voltage (Συνδιασμός των 2 πρώτων άλμπουμ για παγκόσμια κυκλοφορία)
1976 – Dirth Deeds Done Dirt Cheap (Μόνο σε Αυστραλία)
1976 – Dirth Deeds Done Dirt Cheap (Διαφορετική έκδοση για παγκόσμια κυκλοφορία)
1977 – Let There Be Rock (Μόνο σε Αυστραλία)
1977 – Let There Be Rock (Διαφορετική έκδοση για παγκόσμια κυκλοφορία)
1978 – Powerage
1978 – If You Want Blood (You Got It)
1979 – Highway To Hell
1980 – Back In Black
1981 – For Those About To Rock
1983 – Flick Of The Switch
1984 – ‘74 Jaibreak
1985 – Fly On The Wall
1986 – Who Made Who
1988 – Blow Up Your Video
1990 – The Razors Edge
1992 – Live (Υπάρχει και συλλεκτική έκδοση σε διπλό CD με περισσότερα κομμάτια)
1995 – Ballbreaker
1997 – Bonfire (Συλλογή αφιέρωμα στον Bon Scott που περιέχει τα Volts, Live From Atlantic Studios και Let There Be Rock: The Movie)
2000 – Stiff Upper Lip
2001 – Stiff Upper Lip:Tour Edition (Μόνο σε Αυστραλία)

Έφυγε απ’τη ζωή ο Jeff Healey

Έφυγε απ’τη ζωή ο Jeff Healey, κιθαρίστας των blues.

O Jeff Healey, τυφλός κιθαρίστας των blues, πέθανε σε ηλικία 41 ετών έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο. Ο Healey έπασχε από την αρρώστια αυτή από την παιδική του ηλικία. Μάλιστα έχασε την όρασή του εξαιτίας αυτής. Παρ’όλα αυτά έμαθε μόνος του να παίζει κιθάρα κι αποδείχτηκε μεγάλο ταλέντο. Η παγκόσμια επιτυχία ήρθε με το άλμπουμ ‘See The Light’ που έγινε πλατινένιο. Ο Healey ήταν επίσης φανατικός συλλέκτης βινυλίων, είχε περίπου 30.000 στην κατοχή του. Με αυτά είχε ξεκινήσει και τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή. Ο θάνατός του ήρθε μόλις ένα μήνα πριν τη κυκλοφορία του νέου άλμπουμ του, ‘Mess Of Blues’, έπειτα από 8 χρόνια.

Ο Healey πέθανε στη ιδιαίτερη πατρίδα του, το Τορόντο, αφήνοντας πίσω του σύζυγο και δύο παιδιά.

Από εμένα, έναν ταπεινό blogger, rest in peace Jeff Healey.

Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών

Ο παρακάτω κατάλογος συντάχθηκε το 2004 από το περιοδικό Rolling Stone και περιλαμβάνει τα σπουδαιότερα τραγούδια. Η σύνταξη του καταλόγου βασίστηκε στην ψηφοφορία από 172 μουσικούς, κριτικούς και εκπροσώπους της δισκογραφικής βιομηχανίας. Ο κατάλογος αποδείχθηκε αμφιλεγόμενος και η κριτική ήταν διάσπαρτη. Στους συντάκτες καταλογίστηκε μεροληψία υπέρ των ΗΠΑ και της Βρετανίας, καθώς στη λίστα υπάρχουν 356 αμερικανικά και 108 αγγλικά τραγούδια, επί συνόλου 500 ασμάτων.
Τα 500 τραγούδια

1. Like a Rolling Stone, Bob Dylan (1965)

2. Satisfaction, The Rolling Stones (1965)

3. Imagine, John Lennon (1971)

4. What’s Going On, Marvin Gaye (1971)

5. Respect, Aretha Franklin (1967)

6. Good Vibrations, The Beach Boys (1966)

7. Johnny B. Goode, Chuck Berry (1958)

8. Hey Jude, The Beatles (1968)

9. Smells Like Teen Spirit, Nirvana (1991)

10. What’d I Say, Ray Charles (1959)

11. My Generation, The Who (1965)

12. A Change Is Gonna Come, Sam Cooke (1965)

13. Yesterday, The Beatles (1965)

14. Blowin’ in the Wind, Bob Dylan (1963)

15. London Calling, The Clash (1979)

16. I Want to Hold Your Hand, The Beatles (1963)

17. Purple Haze, Jimi Hendrix (1967)

18. Maybellene, Chuck Berry (1955)

19. Hound Dog, Elvis Presley (1956)

20. Let It Be, The Beatles (1970)

21. Born to Run, Bruce Springsteen (1975)

22. Be My Baby, The Ronettes (1963)

23. In My Life, The Beatles (1965)

24. People Get Ready, The Impressions (1965)

25. God Only Knows, The Beach Boys (1966)

26. A Day in the Life, The Beatles (1978)

27. Layla, Derek and the Dominos (1970)

28. (Sittin on) the Dock of the Bay, Otis Redding (1968)

29. Help!, The Beatles (1965)

30. I Walk the Line, Johnny Cash (1956)

31. Stairway To Heaven, Led Zeppelin (1971)

32. Sympathy for the Devil, The Rolling Stones (1968)

33. River Deep – Mountain High, Ike and Tina Turner (1966)

34. You’ve Lost That Lovin’ Feelin’, The Righteous Brothers (1964)

35. Light My Fire, The Doors (1967)

36. One, U2 (1992)

37. No Woman, No Cry, Bob Marley and the Wailers (1974)

38. Gimme Shelter, The Rolling Stones (1969)

39. That’ll Be the Day, Buddy Holly and the Crickets (1957)

40. Dancing in the Street, Martha and the Vandellas (1964)

41. The Weight, The Band (1968)

42. Waterloo Sunset, The Kinks (1968)

43. Tutti-Frutti, Little Richard (1955)

44. Georgia on My Mind, Ray Charles (1960)

45. Heartbreak Hotel, Elvis Presley (1956)

46. Heroes, David Bowie (1977)

47. Bridge Over Troubled Water, Simon and Garfunkel (1970)

48. All Along the Watchtower, Jimi Hendrix (1968)

49. Hotel California, The Eagles (1977)

50. The Tracks of My Tears, Smokey Robinson and the Miracles (1965)

51. The Message, Grandmaster Flash and the Furious Five (1982)

52. When Doves Cry, Prince (1984)

53. Anarchy in the U.K., The Sex Pistols (1976)

54. When a Man Loves a Woman, Percy Sledge (1966)

55. Louie Louie, The Kingsmen (1963)

56. Long Tall Sally, Little Richard (1956)

57. Whiter Shade of Pale, Procol Harum (1967)

58. Billie Jean, Michael Jackson (1983)

59. The Times They Are A-Changin’, Bob Dylan (1964)

60. Let’s Stay Together, Al Green (1972)

61. Whole Lotta Shakin’ Goin On, Jerry Lee Lewis (1957)

62. Bo Diddley, Bo Diddley (1955)

63. For What It’s Worth, Buffalo Springfield (1969)

64. She Loves You, The Beatles (1964)

65. Sunshine of Your Love, Cream (1968)

66. Redemption Song, Bob Marley and the Wailers (1980)

67. Jailhouse Rock, Elvis Presley (1957)

68. Tangled Up in Blue, Bob Dylan (1975)

69. Crying, Roy Orbison (1961)

70. Walk On By, Dionne Warwick (1964)

71. California Girls, The Beach Boys (1965)

72. Papa’s Got a Brand New Bag, James Brown (1965)

73. Summertime Blues, Eddie Cochran (1958)

74. Superstition, Stevie Wonder (1972)

75. Whole Lotta Love, Led Zeppelin (1969)

76. Strawberry Fields Forever,The Beatles (1967)

77. Mystery Train, Elvis Presley (1955)

78. I Got You (I Feel Good), James Brown (1965)

79. Mr. Tambourine Man, The Byrds (1965)

80. I Heard It Through the Grapevine, Marvin Gaye (1967)

81. Blueberry Hill, Fats Domino (1956)

82. You Really Got Me, The Kinks (1964)

83. Norwegian Wood (This Bird Has Flown), The Beatles (1965)

84. Every Breath You Take, The Police (1983)

85. Crazy, Patsy Cline (1961)

86. Thunder Road, Bruce Springsteen (1975)

87. Ring of Fire, Johnny Cash (1963)

88. My Girl, The Temptations (1964)

89. California Dreamin’, The Mamas and The Papas (1965)

90. In the Still of the Nite, The Five Satins (1954)

91. Suspicious Minds, Elvis Presley (1969)

92. Blitzkrieg Bop, Ramones (1975)

93. I Still Haven’t Found What I’m Looking For, U2 (1987)

94. Good Golly, Miss Molly, Little Richard (1956)

95. Blue Suede Shoes, Carl Perkins (1956)

96. Great Balls of Fire, Jerry Lee Lewis (1957)

97. Roll Over Beethoven, Chuck Berry (1956)

98. Love and Happiness, Al Green (1972)

99. Fortunate Son, Creedence Clearwater Revival (1969)

100. You Can’t Always Get What You Want, The Rolling Stones (1969)

101. Voodoo Child (Slight Return), Jimi Hendrix (1968)

102. Be-Bop-A-Lula, Gene Vincent and His Blue Caps (1956)

103. Hot Stuff, Donna Summer (1979)

104. Living for the City, Stevie Wonder (1973)

105. The Boxer, Simon and Garfunkel (1969)

106. Mr. Tambourine Man, Bob Dylan (1965)

107. Not Fade Away, Buddy Holly and the Crickets (1957)

108. Little Red Corvette, Prince (1983)

109. Brown Eyed Girl, Van Morrison (1967)

110. I’ve Been Loving You Too Long (to Stop Now), Otis Redding (1965)

111. I’m So Lonesome I Could Cry, Hank Williams (1949)

112. That’s All Right, Elvis Presley (1954)

113. Up on the Roof, The Drifters (1962)

114. Da Doo Ron Ron (When He Walked Me Home), The Crystals (1963)

115. You Send Me, Sam Cooke (1957)

116. Honky Tonk Women, The Rolling Stones (1969)

117. Take Me to the River , Al Green (1974)

118. Shout (Parts 1 and 2)], The Isley Brothers (1959)

119. Go Your Own Way, Fleetwood Mac (1977)

120. I Want You Back,The Jackson 5 (1969)

121. Stand By Me, Ben E. King (1961 και επανακυκλοφορία το 1986)

122. House of the Rising Sun, The Animals (1964)

123. It’s a Man’s Man’s Man’s World, James Brown (1966)

124. Jumpin’ Jack Flash, The Rolling Stones (1968)

125. Will You Love Me Tomorrow, The Shirelles (1961)

126. Shake, Rattle & Roll, Big Joe Turner (1954)

127. Changes, David Bowie (1971)

128. Rock & Roll Music, Chuck Berry (1957)

129. Born to Be Wild, Steppenwolf (1968)

130. Maggie May, Rod Stewart (1971)

131. With or Without You, U2 (1987)

132. Who Do You Love, Bo Diddley (1958)

133. Won’t Get Fooled Again, The Who (1971)

134. In the Midnight Hour, Wilson Pickett (1965)

135. While My Guitar Gently Weeps, The Beatles (1968)

136. Your Song, Elton John (1970)

137. Eleanor Rigby, The Beatles (1966)

138. Family Affair, Sly and the Family Stone (1971)

139. I Saw Her Standing There, The Beatles (1963)

140. Kashmir, Led Zeppelin (1975)

141. All I Have to Do Is Dream, The Everly Brothers (1958)

142. Please, Please, Please, James Brown (1956)

143. Purple Rain, Prince (1984)

144. I Wanna Be Sedated, The Ramones (1978)

145. Everyday People, Sly and the Family Stone (1968)

146. Rock Lobster, The B-52’s (1979)

147. Lust for Life, Iggy Pop (1996)

148. Me and Bobby McGee, Janis Joplin (1971)

149. Cathy’s Clown, The Everly Brothers (1960)

150. Eight Miles High, The Byrds (1966)

151. Earth Angel, The Penguins (1954)

152. Foxey Lady, Jimi Hendrix (1967)

153. A Hard Day’s Night, The Beatles (1964)

154. Rave On, Buddy Holly and the Crickets (1958)

155. Proud Mary, Creedence Clearwater Revival (1968)

156. The Sounds of Silence, Simon and Garfunkel (1966)

157. I Only Have Eyes for You, The Flamingos (1959)

158. (We’re Gonna) Rock Around the Clock, Bill Haley and His Comets (1954)

159. I’m Waiting for the Man, The Velvet Underground (1994)

160. Bring the Noise, Public Enemy (1988)

161. I Can’t Stop Loving You, Ray Charles (1962)

162. Nothing Compares 2 U, Sinead O’Connor (1990)

163. Bohemian Rhapsody, Queen (1975)

164. Folsom Prison Blues, Johnny Cash (1968)

165. Fast Car, Tracy Chapman (1988)

166. Lose Yourself , Eminem (2002)

167. Let’s Get It On, Marvin Gaye (1973)

168. Papa Was a Rollin’ Stone, The Temptations (1972)

169. Losing My Religion, R.E.M. (1991)

170. Both Sides Now, Joni Mitchell (1969)

171. Dancing Queen, Abba (1976)

172. Dream On, Aerosmith (1973)

173. God Save the Queen, The Sex Pistols (1977)

174. Paint It, Black, The Rolling Stones (1966)

175. I Fought the Law, The Bobby Fuller Four (1965)

176. Don’t Worry Baby, The Beach Boys (1964)

177. Free Fallin’, Tom Petty (1989)

178. September Gurls, Big Star (1974)

179. Love Will Tear Us Apart, Joy Division (1980)

180. Hey Ya!, Outkast (2003)

181. Green Onions, Booker T. and the MG’s (1962)

182. Save the Last Dance for Me, The Drifters (1960)

183. The Thrill Is Gone, B.B. King (1970)

184. Please Please Me, The Beatles (1963)

185. Desolation Row, Bob Dylan (1965)

186. I Never Loved a Man (The Way I Love You), Aretha Franklin (1967)

187. Back in Black, AC/DC (1981)

188. Who’ll Stop the Rain,Creedence Clearwater Revival (1970)

189. Stayin’ Alive, The Bee Gees (1977)

190. Knocking on Heaven’s Door, Bob Dylan (1973)

191. Free Bird, Lynyrd Skynyrd (1973)

192. Wichita Lineman, Glen Campbell (1968)

193. There Goes My Baby, The Drifters (1959)

194. Peggy Sue, Buddy Holly (1957)

195. Maybe, The Chantels (1958)

196. Sweet Child O’ Mine, Guns N’ Roses (1987)

197. Don’t Be Cruel, Elvis Presley (1956)

198. Hey Joe, Jimi Hendrix (1967)

199. Flash Light, Parliament (1977)

200. Loser, Beck (1993)

201. Bizarre Love Triangle, New Order (1986)

202. Come Together, The Beatles (1969)

203. Positively 4th Street, Bob Dylan (1965)

204. Try a Little Tenderness, Otis Redding (1967)

205. Lean On Me, Bill Withers (1972)

206. Reach Out, I’ll Be There, The Four Tops (1966)

207. Bye Bye Love, The Everly Brothers (1957)

208. Gloria, Them (1964)

209. In My Room, The Beach Boys (1963)

210. 96 Tears, ? and the Mysterians (1966)

211. Caroline, No, The Beach Boys (1966)

212. 1999, Prince (1982)

213. Your Cheatin’ Heart, Hank Williams (1953)

214. Rockin’ in the Free World, Neil Young (1989)

215. Sh-Boom, The Chords (1954)

216. Do You Believe in Magic, The Lovin’ Spoonful (1965)

217. Jolene, Dolly Parton (1973)

218. Boom Boom, John Lee Hooker (1962)

219. Spoonful, Howlin’ Wolf (1961)

220. Walk Away Renee, The Left Banke (1966)

221. Walk on the Wild Side, Lou Reed (1972)

222. Oh, Pretty Woman, Roy Orbison (1964)

223. Dance to the Music, Sly and the Family Stone (1968)

224. Good Times, Chic (1979)

225. Hoochie Coochie Man, Muddy Waters (1954)

226. Moondance, Van Morrison (1970)

227. Fire and Rain, James Taylor (1970)

228. Should I Stay or Should I Go, The Clash (1982, 1991)

229. Mannish Boy, Muddy Waters (1955)

230. Just Like a Woman, Bob Dylan (1966)

231. Sexual Healing, Marvin Gaye (1982)

232. Only the Lonely, Roy Orbison (1960)

233. We Gotta Get Out of This Place, The Animals (1965)

234. I’ll Feel a Whole Lot Better, The Byrds (1965)

235. I Got a Woman, Ray Charles (1955)

236. Everyday, Buddy Holly and the Crickets (1958)

237. Planet Rock, Afrika Bambaataa and the Soul Sonic Force (1986)

238. I Fall to Pieces, Patsy Cline (1961)

239. The Wanderer, Dion (1962)

240. Son of a Preacher Man, Dusty Springfield (1969)

241. Stand!, Sly and the Family Stone (1969)

242. Rocket Man, Elton John (1972)

243. Love Shack, The B-52’s (1989)

244. Gimme Some Lovin’, The Spencer Davis Group (1966)

245. The Night They Drove Old Dixie Down, The Band (1969)

246. (Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher, Jackie Wilson (1967)

247. Hot Fun in the Summertime,Sly and the Family Stone (1969)

248. Rappers Delight, The Sugarhill Gang (1979)

249. Chain of Fools, Aretha Franklin (1967)

250. Paranoid, Black Sabbath (1970)

251. Mack the Knife, Bobby Darin (1959)

252. Money Honey, The Drifters (1953)

253. All the Young Dudes, Mott the Hoople (1972)

254. Highway to Hell, AC/DC (1979)

255. Heart of Glass, Blondie (1978)

256. Paranoid Android, Radiohead (1997)

257. Wild Thing, The Troggs (1966)

258. I Can See for Miles, The Who (1967)

259. Hallelujah, Jeff Buckley (1994)

260. Oh, What a Night, The Dells (1969)

261. Higher Ground, Stevie Wonder (1973)

262. Ooo Baby Baby, Smokey Robinson (1965)

263. He’s a Rebel, The Crystals (1962)

264. Sail Away, Randy Newman (1972)

265. Tighten Up, Archie Bell and the Drells (1968)

266. Walking in the Rain, The Ronettes (1964)

267. Personality Crisis, New York Dolls (1973)

268. Sunday Bloody Sunday, U2 (1983)

269. Roadrunner, The Modern Lovers (1976)

270. He Stopped Loving Her Today, George Jones (1980)

271. Sloop John B, The Beach Boys (1966)

272. Sweet Little Sixteen, Chuck Berry (1958)

273. Something, The Beatles (1969)

274. Somebody to Love, Jefferson Airplane (1967)

275. Born in the U.S.A., Bruce Springsteen (1984)

276. I’ll Take You There, The Staple Singers (1972)

277. Ziggy Stardust, David Bowie (1972)

278. Pictures of You, The Cure (1990)

279. Chapel of Love, The Dixie Cups (1964)

280. Ain’t No Sunshine, Bill Withers (1971)

281. You Are the Sunshine of My Life, Stevie Wonder (1973)

282. Help Me, Joni Mitchell (1974)

283. Call Me, Blondie (1980)

284. (What’s So Funny ‘Bout) Peace Love and Understanding?, Elvis Costello and the Attractions (1979)

285. Smoke Stack Lightning, Howlin’ Wolf (1955)

286. Summer Babe, Pavement (1992)

287. Walk This Way, Run-DMC (1986)

288. Money (That’s What I Want), Barrett Strong (1959)

289. Can’t Buy Me Love, The Beatles (1964)

290. Stan, Eminem featuring Dido (2000)

291. She’s Not There, The Zombies (1965)

292. Train in Vain, The Clash (1979)

293. Tired of Being Alone, Al Green (1973)

294. Black Dog, Led Zeppelin (1971)

295. Street Fighting Man, The Rolling Stones (1968)

296. Get Up, Stand Up, Bob Marley and the Wailers (1973)

297. Heart of Gold, Neil Young (1972)

298. One Way or Another, Blondie (1979)

299. Sign ‘O’ the Times, Prince (1987)

300. Like a Prayer, Madonna (1989)

301. Do Ya Think I’m Sexy?, Rod Stewart (1978)

302. Blue Eyes Crying In the Rain, Willie Nelson (1975)

303. Ruby Tuesday, The Rolling Stones (1966)

304. With a Little Help From My Friends, The Beatles (1978)

305. Say It Loud – I’m Black and Proud, James Brown (1968)

306. That’s Entertainment, The Jam (1980)

307. Why Do Fools Fall In Love, Frankie Lymon and the Teenagers (1956)

308. Lonely Teardrops, Jackie Wilson (1958)

309. What’s Love Got To Do With It, Tina Turner (1984)

310. Iron Man, Black Sabbath (1970)

311. Wake Up Little Susie, The Everly Brothers (1958)

312. In Dreams, Roy Orbison (1963)

313. I Put a Spell on You, Screamin’ Jay Hawkins (1956)

314. Comfortably Numb, Pink Floyd (1979)

315. Don’t Let Me Be Misunderstood, The Animals (1964)

316. Wish You Were Here, Pink Floyd (1975)

317. Many Rivers to Cross, Jimmy Cliff (1969)

318. Alison, Elvis Costello (1977)

319. School’s Out, Alice Cooper (1972)

320. Heartbreaker, Led Zeppelin (1970)

321. Cortez the Killer, Neil Young

322. Fight the Power, Public Enemy (1989)

323. Dancing Barefoot, Patti Smith Group

324. Baby Love, The Supremes

325. Good Lovin’, The Young Rascals

326. Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine, James Brown

327. For Your Precious Love, Jerry Butler and the Impressions

328. The End, The Doors

329. That’s the Way of the World, Earth, Wind and Fire

330. We Will Rock You, Queen

331. I Can’t Make You Love Me, Bonnie Raitt

332. Subterranean Homesick Blues, Bob Dylan

333. Spirit in the Sky, Norman Greenbaum

334. Wild Horses, The Rolling Stones

335. Sweet Jane, The Velvet Underground

336. Walk This Way, Aerosmith

337. Beat It, Michael Jackson

338. Maybe I’m Amazed, Paul McCartney

339. You Keep Me Hanging On, The Supremes

340. Baba O’Riley, The Who

341. The Harder They Come, Jimmy Cliff

342. Runaround Sue, Dion

343. Jim Dandy, Lavern Baker

344. Piece of My Heart, Big Brother and the Holding Company

345. La Bamba, Ritchie Valens

346. California Love, Dr. Dre and 2Pac

347. Candle in the Wind, Elton John

348. That Lady (Part 1 and 2), The Isley Brothers

349. Spanish Harlem, Ben E. King

350. The Locomotion, Little Eva

351. The Great Pretender, The Platters

352. All Shook Up, Elvis Presley

353. Tears in Heaven, Eric Clapton

354. Watching the Detectives, Elvis Costello

355. Bad Moon Rising, Creedence Clearwater Revival

356. Sweet Dreams (Are Made of This), Eurythmics

357. Little Wing, Jimi Hendrix

358. Nowhere to Run, Martha and the Vandellas

359. Got My Mojo Working, Muddy Waters

360. Killing Me Softly With His Song, Roberta Flack

361. Complete Control, The Clash

362. All You Need Is Love, The Beatles

363. The Letter, The Box Tops

364. Highway 61 Revisited, Bob Dylan

365. Unchained Melody, The Righteous Brothers

366. How Deep Is Your Love, The Bee Gees

367. White Room, Cream

368. Personal Jesus, Depeche Mode

369. I’m A Man, Bo Diddley

370. The Wind Cries Mary, Jimio Hendriz

371. I Can’t Explain, The Who

372. Marquee Moon, Television

373. Wonderful World, Sam Cooke

374. Brown Eyed Handsome Man, Chuck Berry

375. Another Brick in the Wall Part 2, Pink Floyd

376. Fake Plastic Trees,Radiohead

377. Hit the Road Jack, Ray Charles

378. Pride (In The Name of Love), U2

379. Radio Free Europe, R.E.M.

380. Goodbye Yellow Brick Road, Elton John

381. Tell It Like It Is, Aaron Neville

382. Bitter Sweet Symphony, The Verve

383. Whipping Post, The Allman Brothers Band

384. Ticket to Ride, The Beatles

385. Ohio, Crosby, Stills, Nash and Young

386. I Know You Got Soul, Eric B and Rakim

387. Tiny Dancer, Elton John

388. Roxanne, The Police

389. Just My Imagination, The Temptations

390. Baby I Need Your Loving, The Four Tops

391. Band of Gold, Freda Payne

392. O-o-h Child, The Five Stairsteps

393. Summer in the City, The Lovin’ Spoonful

394. Can’t Help Falling in Love, Elvis Presley

395. Remember (Walkin’ in the Sand), The Shangri-Las

396. Thirteen, Big Star

397. (Don’t Fear) the Reaper, Blue Oyster Cult

398. Sweet Home Alabama, Lynyrd Skynyrd

399. Enter Sandman, Metallica

400. Kicks, Paul Revere and the Raiders

401. Tonight’s the Night, The Shirelles 402. Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin), Sly & the Family Stone

403. C’mon Everybody, Eddie Cochran

404. Visions of Johanna, Bob Dylan

405. We’ve Only Just Begun, The Carpenters

406. I Believe I Can Fly, R. Kelly

407. In Bloom, Nirvana

408. Sweet Emotion, Aerosmith

409. Crossroads, Cream

410. Monkey Gone to Heaven, Pixies

411. I Feel Love, Donna Summer

412. Ode to Billie Joe, Bobbie Gentry

413. The Girl Can’t Help It, Little Richard

414. Young Blood, The Coasters

415. I Can’t Help Myself, The Four Tops

416. The Boys of Summer, Don Henley

417. Fuck tha Police, N.W.A.

418. Suite: Judy Blue Eyes, Crosby, Stills and Nash

419. Nuthin’ But a ‘G’ Thang, Dr. Dre

420. It’s Your Thing, The Isley Brothers

421. Piano Man, Billy Joel

422. Lola, The Kinks

423. Blue Suede Shoes, Elvis Presley

424. Tumbling Dice, The Rolling Stones

425. William, It Was Really Nothing, The Smiths

426. Smoke on the Water, Deep Purple

427. New Year’s Day, U2

428. Devil With a Blue Dress On/Good Golly Miss Molly, Mitch Ryder and the Detroit Wheels

429. Everybody Needs Somebody to Love, Solomon Burke

430. White Man in Hammersmith Palais, The Clash

431. Ain’t It a Shame, Fats Domino

432. Midnight Train to Georgia, Gladys Knight and the Pips

433. Ramble On, Led Zeppelin

434. Mustang Sally, Wilson Pickett

435. Beast of Burden, The Rolling Stones

436. Alone Again Or, Love

437. Love Me Tender, Elvis Presley

438. I Wanna Be Your Dog, The Stooges

439. Pink Houses, John Cougar Mellencamp

440. Push It, Salt-n-Pepa

441. Come Go With Me, The Del-Vikings

442. Keep a Knockin’, Little Richard

443. I Shot the Sheriff, Bob Marley and the Whailers

444. I Got You Babe, Sonny and Cher

445. Come As You Are, Nirvana

446. Pressure Drop, Toot and the Maytals

447. Leader of the Pack, The Shangri-Las

448. Heroin, The Velvet Underground

449. Penny Lane, The Beatles

450. By the Time I Get to Phoenix, Glem Campbell

451. The Twist, Chubby Checker

452. Cupid, Sam Cooke

453. Paradise City, Guns n’ Roses

454. My Sweet Lord, George Harrison

455. All Apologies, Nirvana

456. Stagger Lee, Lloyd Price

457. Sheena Is a Punk Rocker, Ramones

458. Soul Man, Sam and Dave

459. Rollin’ Stone, Muddy Waters

460. One Fine Day, The Chiffons

461. Kiss, Prince

462. Respect Yourself, The Staple Singers

463. Rain, The Beatles

464. Standing in the Shadows of Love, The Four Tops

465. Surrender, Cheap Trick

466. Runaway, Del Shannon

467. Welcome to the Jungle, Guns n’ Roses

468. Search and Destroy, The Stooges

469. It’s Too Late, Carole King

470. Free Man in Paris, Joni Mitchell

471. On the Road Again, Willie Nelson

472. Where Did Our Love Go, The Supremes

473. Do Right Woman, Do Right Man, Aretha Franklin

474. One Nation Under a Groove, Funkadelic

475. Sabotage, Beastie Boys

476. I Want to Know What Love Is,Foreigner

477. Super Freak, Rick James

478. White Rabbit, Jefferson Airplane

479. Lady Marmalade, Labelle

480. Into the Mystic, Van Morrison

481. Young Americans, David Bowie

482. I’m Eighteen, Alice Cooper

483. Just Like Heaven, The Cure

484. I Love Rock ‘N Roll, Joan Jett

485. Graceland, Paul Simon

486. How Soon Is Now?, The Smiths

487. Under the Boardwalk, The Drifters

488. Rhiannon (Will You Ever Win), Fleetwood Mac

489. I Will Survive, Gloria Gaynor

490. Brown Sugar, The Rolling Stones

491. You Don’t Have to Say You Love Me, Dusty Springfield

492. Running on Empty, Jackson Browne

493. Then He Kissed Me, The Crystals

494. Desperado, The Eagles

495. Shop Around, Smokey Robinson and the Miracles

496. Miss You, The Rolling Stones

497. Buddy Holly, Weezer

498. Rainy Night in Georgia, Brook Benton

499. The Boys Are Back in Town, Thin Lizzy

500. More Than a Feeling, Boston

Iron Maiden

Οι Iron Maiden είναι ένα heavy metal μουσικό συγκρότημα από την Αγγλία. Είναι από τους δημοφιλέστερους εκπροσώπους του heavy metal και ειδικά του New Wave Of British Heavy Metal παγκοσμίως για πάνω από 25 χρόνια. Κομμάτια όπως το The Τrooper, Number of the Beast, Fear of the Dark, Run to the Hills και Hallowed be Thy Name αποτελούν ιστορικές στιγμές όχι μόνο για το metal αλλά και γενικά για την rock σκηνή. Στο ενεργητικό τους έχουν πολλές πρωτιές σε εμπορικό επίπεδο αλλά έχουν βραβευτεί πολλές φορές και από κριτικούς αλλά και από το κοινό.

Ιστορία

Δημιουργήθηκαν το 1975 από τον Steve Harris (μπάσο) ο οποίος μαζί με τον Dave Murray (κιθάρα) είναι και τα μόνα μέλη που παραμένουν μέχρι σήμερα στην σύνθεση της μπάντας. Το όνομά τους προέρχεται από τη Σιδηρά κόρη της Νυρεμβέργης, ένα όργανο βασανισμού. Ο πρώτος τραγουδιστής της μπάντας ήταν ο Paul Di Anno ο οποίος και είχε μια εντονότερη αίσθηση πανκ, από τον μετέπειτα αντικαταστάτη του Bruce Dickinson, του οποίου οι φωνητικές ικανότητες έδωσαν πραγματικά σημαντική ώθηση στις συνθέσεις του συγκροτήματος. Πολύ αργότερα ο Ντίκινσον αντικαταστάθηκε από τον Μπλέιζ Μπέιλι για κάποιο διάστημα. Στο συγκρότημα επέστρεψαν το 1999 ο Bruce Dickinson και ο Adrian Smith.

Δισκογραφία

* 1979: The Soundhouse Tapes
* 1980: Iron Maiden + Bonus Disc
* 1980: Live!! + 1
* 1980: Metal For Muthas Vol 1 (Reissue-2000)
* 1981: Killers + Bonus Disc
* 1982: The Number of the Beast (A-Remastered-1998) + Bonus Disc
* 1983: Piece of Mind + Bonus Disc
* 1984: Powerslave + Bonus Disc
* 1985: Live After Death (2CD) + Bonus Disc
* 1986: Somewhere in Time + Bonus Disc
* 1988: Seventh Son of a Seventh Son + Bonus Disc
* 1990: No Prayer for the Dying + Bonus Disc
* 1992: Fear of the Dark + Bonus Disc
* 1992: Live At Donnington (2CD)
* 1993: A Real Dead One
* 1993: A Real Live One
* 1995: The X Factor
* 1996: Best Of The Beast (2CD)
* 1998: In Profile
* 1998: Virtual XI
* 1999: Ed Hunter (2CD)
* 2000: Brave New World
* 2002: Eddie’s Archive-Beast Over Hammersmith (2CD)
* 2002: Eddie’s Archive-BBC Archives (2CD)
* 2002: Eddie’s Archive-Best Of The B΄Sides (2CD)
* 2003: Edward The Great
* 2003: Dance of Death
* 2004: Rock In Rio (2CD)
* 2003: Dance Of Death
* 2005: Death On The Road (2CD)
* 2005: The Essential Iron Maiden (2CD)
* 2006: A Matter Of Life And Death
* 2006: The Reincarnation of Benjamin Breeg
* 2006: Different World

Jeff Healey

ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Ο JEFF HEALEY ΠΟΥ ΠΑΡ’ ΟΤΙ ΤΥΦΛΟΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΡΟΜΕΡΗ ΚΙΘΑΡΑ.
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΚΙΘΑΡΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ.

ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ

ΜΕΡΙΚΑ VIDEOS:

Jeff Healey – see the light (live)

Stevie Ray Vaughan and Jeff Healey – Look at Little Sister

Stevie Ray Vaughan

Αρκετοι ειναι αυτοι που μπορει να μην τον γνωριζουν. Προκειται για εναν ανθρωπο που το blues το ετρεχε μεσ στις φλεβες του μιας και γεννηθηκε στο Νταλας του Τεξας. Ειχε ομως ενα παραπονο: γιατι δεν γεννηθηκε μαυρος, αφου οι μαυροι ηταν αυτοι που ανακαληψαν αυτο το ειδος μουσικης που ολοι εχουμε, ειτε λιγο ειτε πολυ, λετρεψει, την blues. Αυτο ειναι ενα συντομο βιογραφικο αυτου του μεγαλου κιθαριστα που ειχε ενα αδοξο τελος (αεροπορικο δυστυχημα). Πολλοι μαλιστα λενε οτι με τον θανατο του πεθανε και η μουσικη. Εγω δεν πισταευω οτι πεθανε αλλα οτι εμεινε για λιγο στασιμη.

“Ο Stevie Ray Vaughan, συχνά αναφερόμενος και με τα αρχικά του SRV, γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1954 στο Ντάλας του Τέξας. Θεωρείται από πολλούς υπεύθυνος για την ανανέωση του ενδιαφέροντος του κόσμου για τα μπλουζ.
Στις 3 Οκτωβρίου ή στις 25 Δεκεμβρίου του 1961 (δεν είναι ξεκάθαρο), ο Στιβ παίρνει δώρο μια κιθάρα. Ανάμεσα στα πρώτα τραγούδια που μαθαίνει είναι το Wine, wine, wine και το Thunderbird των Nightcaps. Δύο περίπου χρόνια αργότερα ο Στιβ αγοράζει τον πρώτο του δίσκο. Το Wham Of That Memphis Man του Lonnie Mack και τον παίζει τόσες πολλές φορές που ο πατέρας του τον σπάει από τα νεύρα του. Εκείνη την εποχή ο Στιβ παίρνει και την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα, την παλιά κιθάρα του αδελφού του Jimmie. Τρία χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1966, ο Doyle Bramhall έχει καθιερωθεί στη μουσική σκηνή του ακούει για πρώτη φορά τον SRV να παίζει. Την επόμενη χρονιά το γκρουπ του Στιβ εμφανίζεται στο Lee Park στο Ντάλας και ξεκινά να δραστηριοποιείται πέρα σχολικών εκδηλώσεων και πάρτι. Έως το 1969Όστιν και το καλοκαίρι του 1970, μετά από ένα ατύχημα σε ένα φαστ φούντ όπου εργαζόταν, παραιτείται και αφιερώνει τη ζωή του στη μουσική. Δημιουργεί το πρώτο του ουσιαστικά γκρουπ που άντεξε αρκετό καιρό, με το όνομα Blackbird με τους Stevie & Kim Davis (κιθάρες), Christian dePlicque (φωνητικά), Roddy Colonna & John Huff (τύμπανα), Noel Deis (πλήκτρα) και David Frame (μπάσο). Στις 31 Δεκεμβρίου του 1971, ο Στιβ εγκαταλείπει το σχολείο και μετακομίζει με το συγκρότημά του στο Όστιν, όπου και εμφανίζονται στο μπαρ “Rolling Hills Country Club”, αργότερα μετονομάστηκε “Soap Creek Saloon”, για τα επόμενα επτά χρόνια.
Στα τέλη του 1972, ο Στιβ συμμετέχει στο συγκρότημα Krackerjack για μερικούς μήνες όπου και παίζει με τον μελλοντικό μπασίστα των Double Trouble, Tommy Shannon για πρώτη φορά. Στις 14 Μαρτίου του 1973, ο Στιβ ενώνεται με το συγκρότημα του Marc Benno, Nightcrawlers, το οποίο εκείνο τον καιρό ηχογραφούσε για την δισκογραφική A&M Records. Το άλμπουμ όμως δεν κυκλοφορεί ποτέ. Στο συγκρότημα συμμετείχε επίσης ο Doyle Bramhall που ξεκινά μια συνεργασία 17 ετών με τον Στιβ γράφοντας του τραγούδια. Το 1974 ο Στιβ αποκτά την θρυλική φθαρμένη Stratocaster γνωστή ως “Number One” του (νούμερο ένα), την κιθάρα σήμα κατατεθέν του Στιβ για την υπόλοιπη καριέρα του. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1974 ο Στιβ γίνεται μέλος των Paul Ray & the Cobras, ενός πολύ δημοφιλούς γκρουπ από το Όστιν και εμφανίζονται κατά μέσον όρο πέντε φορές την εβδομάδα για τα επόμενα δυόμισι περίπου χρόνια. Στις 7 Φεβρουαρίου1977 κυκλοφορούν ένα 45άρι, η πρώτη ουσιαστικά εμφάνιση του Στιβ στη δισκογραφία. (Στα 17 του είχε συμμετάσχει σε μια σχολική παραγωγή με τίτλο “A New Hi”) ενώ τον Μάρτιο την ίδιας χρονιάς οι Cobras ψηφίζονται συγκρότημα της χρονιάς στο Όστιν. Τον Σεπτέμβριο του 1977 ο Στιβ εγκαταλείπει τους Cobras για να δημιουργήσει τους Triple Threat Revue με τους: Lou Ann Barton (φωνητικά), W.C. Clark (μπάσο & φωνητικά), Mike Kindred (πλήκτρα) και Fredde Pharoah (τύμπανα). Το Μάιο της επόμενης χρονιάς οι Johnny Reno (σαξόφωνο) και Jackie Newhouse (μπάσο) ενώνονται με τον Στιβ και δημιουργούν τους Double Trouble. Το όνομα είναι εμπνευσμένο από ένα τραγούδι του Otis Rush. Το Σεπτέμβριο του ’78 ο Chris Layton προσχωρεί στις τάξεις του συγκροτήματος και στις 19 Αυγούστου 1979 συμμετέχουν σε μία από τις πρώτες εκτός συνόρων της πολιτείας του Τέξας συναυλία, στο San Francisco Blues Festival. Την επόμενη χρονιά ηχογραφούν το άλμπουμ In the Beginning, από ζωντανή τους εμφάνιση στο Steamboat 1874 στο Όστιν. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1992. Τον Ιούλιο του 1981, το συγκρότημα εμφανίζεται σε ένα φεστιβάλ έξω από το Όστιν και δημιουργείται ένα βίντεο, το οποίο ο μάνατζερ του συγκροτήματος θα δώσει στον Μικ Τζάγκερ περίπου ένα χρόνο αργότερα. Το αποτέλεσμα ήταν το συγκρότημα να εμφανιστεί ζωντανά σε ένα ιδιωτικό πάρτι των Ρόλινγκ Στόουνς, στις 22 Απριλίου του 1982. Στις 17 Ιουλίου του 1982, ο Στιβ και η παρέα του γίνονται το πρώτο συγκρότημα που εμφανίζεται στο Montreux International Jazz Festival στην Ελβετία, χωρίς δισκογραφική δουλειά ή συμβόλαιο με οποιαδήποτε δισκογραφική εταιρία. Το πλήθος αποδοκιμάζει, ειρωνικά όμως, τo γκρουπ κερδίζει Grammy για την εκτέλεση του κομματιού Texas Flood σε αυτή την εμφάνιση. Σε αυτό το φεστιβάλ ο Στιβ γνώρισε τον David Bowie και τον Jackson Browne. Το Νοέμβριο του 1982, το συγκρότημα ηχογραφεί, αυτό που αργότερα θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο «Texas Flood», ύστερα από πρόσκληση του Jackson Browne, ενώ ταυτόχρονα ο Στιβ συμμετέχει (ηχογραφεί την κιθάρα) κατόπιν παράκλησης του David Bowie στο άλμπουμ Let’s Dance, και συμφωνεί να συνοδεύσει τον Bowie στην παγκόσμια περιοδεία του. Αποφασίζει να εγκαταλείψει τελικά, κατά τη διάρκεια των ετοιμασιών, για να ασχοληθεί με το δικό του σχήμα.
Την άνοιξη του 1983, ο διάσημος παραγωγός John Hammond ακούει μια κασέτα από ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος στο Montreux International Jazz Festival του 1982 και επιτυγχάνει τη συμφωνία μεταξύ του γκρουπ και της δισκογραφικής Epic Records. Στις 13 Ιουνίου του 1983 κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ του Στιβ, με τίτλο Texas Flood. Το Μάιο του 1984 κυκλοφορεί το δεύτερο στούντιο άλμπουμ με τίτλο Couldn’t Stand The Weather παίρνοντας πολύ καλές κριτικές. Την ίδια χρονιά κερδίζει δύο W.C. Handy National Blues Awards, στις κατηγορίες Καλλιτέχνη της χρονιάς και Καλύτερου Μπλουζ Μουσικού της χρονιάς και το 1985 έρχεται η σειρά του Soul to Soul, με τη συμμετοχή ενός καινούργιου μέλους, του Reese Wynans στα πλήκτρα. Τον Ιούλιο του 1986, ηχογραφώντας μια σειρά εμφανίσεων στο ‘Οστιν και το Ντάλας, κυκλοφορεί το άλμπουμ Live Alive τον Νοέμβριο της επόμενης χρονιάς. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1985, κατά τη διάρκεια παγκόσμιας περιοδείας, ο Στιβ καταρρέει στο Ludwigshafen της Γερμανίας από παρατεταμένη χρήση ουσιών. Ο Στιβ δίνει δύο ακόμη συναυλίες, αλλά οι τελευταίες 13 εμφανίσεις της περιοδείας ακυρώνονται και ο Στιβ μπαίνει σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης. Ο Στιβ μένει «καθαρός» από τις 13 Οκτωβρίου μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το 1990. Στις 6 Ιουνίου του 1989, κυκλοφορεί, κατά πολλούς το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας του, το In Step. Η αναγνώριση έρχεται άμεσα, με την απονομή βραβείου Grammy για τον καλύτερο σύγχρονο μπλουζ δίσκο. Ο Στιβ με την μπάντα του περιοδεύουν μαζί με τους Jeff Beck και Joe Cocker. Στις 30 Ιανουαρίου του 1990, ο Στιβ εμφανίζεται στην γνωστή τηλεοπτική εκπομπή του Mtv, Mtv Unplugged, όπου παρουσιάζει τις ακουστικές εκδόσεις των Pride And Joy, Testify και Rude Mood με μια 12-χορδη ακουστική κιθάρα. Την άνοιξη του ’90 ηχογραφεί με τον αδελφό του Τζίμι Βον τον δίσκο Family Style, που κυκλοφορεί στις 25 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Στις 13 Αυγούστου όλα τα άλμπουμ του Στιβ, γίνονται «χρυσά» (500.000 πωλήσεις). Στις 26 Αυγούστου, στο Alpine Village του Γουισκόνσιν, η γνωστότερη συναυλία του Στιβ (“sold out” – 30.000 εισιτήρια), με συμμετοχές των Έρικ Κλάπτον, Μπάντι Γκάι, Τζίμι Βον και Ρόμπερτ Κρέι. Γυρνώντας από τη συναυλία στο Σικάγο, στις 27 Αυγούστου λίγο πριν τη 01:00 π.μ., το ελικόπτερο που μεταφέρει τον Στιβ πέφτει δευτερόλεπτα μετά την απογείωση, σκοτώνοντας τον ίδιο και άλλους τέσσερις επιβαίνοντες. Η έρευνα για την πτώση του ελικοπτέρου απέδωσε την ευθύνη σε λάθη του χειριστή. Στις 11 Μαΐου 1995, ο αδελφός του Τζίμι, μαζί με τους Double Trouble και την αφρόκρεμα της μπλουζ σκηνής (BB King, Eric Clapton, Robert Cray, Buddy Guy, Dr. John, Art Neville, and Bonnie Raitt), δίνουν μια συναυλία προς τιμήν του. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2000, ο Στιβ εκλέγεται για να συμπεριληφθεί στο Blues Hall Of Fame όλων των εποχών, και γίνεται ένας από τους μόλις 79 καλλιτέχνες στην λίστα.”

Δισκογραφία

• Texas Flood (1983)
• Couldn’t Stand The Weather (1984)
• Soul To Soul (1985)
• Live Alive (1986)
• In Step (1989)
• Family Style (1990)
• The Sky Is Crying (1991)
• In The Beginning (1992)
• Greatest Hits (1995)
• Live At Carnegie Hall (1997)
• The Real Deal: Greatest Hits Vol. 2 (1999)
• Blues At Sunrise (2000)
• SRV The Box Set (2000)
• Live At Montreux 1982 & 1985 (2001)
• The Essential Stevie Ray Vaughan (2002)
• Martin Scorsese Presents the Blues: Stevie Ray Vaughan (2003)
• Stevie Ray Vaughan & Double Trouble: The Collection (2004)

Θαυμαστε τον και σε μερικα videos:

Καποιοι ανθρωποι δεν πρεπει να πεθαινουν…